سنگاپور

سنگاپور، کشور یا شهری در جنوبی‌ترین نقطهٔ شبه‌جزیرهٔ مالایا، حدود ۸۵ مایل (۱۳۷ کیلومتر) شمال خط استوا قرار دارد. این کشور از جزیرهٔ لوزی‌شکل سنگاپور و حدود ۶۰ جزیرهٔ کوچک تشکیل شده است؛ جزیرهٔ اصلی تقریباً تمامِ مساحت مجموع این جزایر را به‌جز حدود ۱۸ مایل مربع در بر می‌گیرد. جزیرهٔ اصلی از سمت شمال با تنگهٔ جوهور از مالزی شبه‌جزیره‌ای جدا می‌شود؛ این گذرگاه باریک توسط یک پل-جاده و خط آهن بیش از نیم مایل طولی قطع می‌شود. مرزهای جنوبی کشور از تنگهٔ سنگاپور می‌گذرد، جایی که جزایر پراکندهٔ مجمع‌الجزایر ریائو–لینگا، که بخشی از اندونزی است، تا ۱۰ مایلی جزیرهٔ اصلی امتداد می‌یابد.

سنگاپور بزرگ‌ترین بندر در آسیای جنوب‌شرقی و یکی از پرترددترین بنادر جهان است. رشد و شکوفایی آن از موقعیت کلیدی‌اش در جنوبی‌ترین نقطهٔ شبه‌جزیرهٔ مالایا ناشی می‌شود؛ جایی که بر تنگهٔ مالاکا — مسیر ارتباطی میان اقیانوس هند و دریای چین جنوبی — تسلط دارد. این کشور زمانی مستعمرهٔ بریتانیا بود و اکنون عضوی از کشورهای مشترک‌المنافع است. سنگاپور در سال ۱۹۶۳ با تشکیل فدراسیون مالزی به آن پیوست اما در ۹ اوت ۱۹۶۵ جدا شد و به کشوری مستقل تبدیل گشت.

پستی و بلندی‌ها

تقریباً دوسوم جزیرهٔ اصلی کمتر از ۵۰ فوت (۱۵ متر) ارتفاع دارند. تپهٔ تیمه، بلندترین نقطه، تنها ۵۳۱ فوت (۱۶۲ متر) ارتفاع دارد؛ این تپه همراه با قله‌هایی همچون پانجنگ و ماندای، بخش ناهمواری را در مرکز جزیره تشکیل می‌دهد. در غرب و جنوب، پرتگاه‌های کم‌ارتفاع‌تری با امتداد شمال‌غربی–جنوب‌شرقی، مانند کوه فابر، دیده می‌شود.

بخش شرقی جزیره فلاتی کم‌ارتفاع است که بر اثر فرسایش به مجموعه‌ای پیچیده از تپه‌ها و دره‌ها تقسیم شده است. این ویژگی‌های طبیعی با ساختار زمین‌شناسی آن هماهنگ است: تپه‌های مرکزی از سنگ‌های گرانیتی، نواحی پرتگاهی از سنگ‌های رسوبی شدیداً چین‌خورده و گسله، و فلات شرقی از ماسه و شن‌های متراکم‌نشده تشکیل شده‌اند.

آب‌های سطحی و خاک‌ها

شبکهٔ انبوهی از رودهای کوتاه جزیره را زهکشی می‌کند، اما سیلاب‌های موضعی شدید است؛ زیرا رودها شیب کمی دارند و همچنین رواناب حاصل از زمین‌های تخریب‌شده زیاد است. بسیاری از رودها، به‌ویژه رودهایی که به سوی شمال جریان می‌یابند، دهانه‌های پهن و حاشیه‌مَنگروی دارند که تا درون جزیره امتداد می‌یابند.

هیچ‌یک از خاک‌ها حاصلخیزی قابل توجهی ندارند، اما خاک‌های تشکیل‌شده از گرانیت‌ها نسبتاً بهترند. خاک‌های منشأ گرفته از سنگ‌های رسوبی متغیرند و بسیاری از آن‌ها دارای لایه‌های سخت فشرده هستند که رشد ریشه‌ها و زهکشی را محدود می‌کند. خاک‌های شرق سنگاپور بسیار کم‌حاصل‌اند. همهٔ آن‌ها بر اثر فرسایش ناشی از نسل‌ها بهره‌برداری بی‌رویهٔ انسانی دچار تخریب گسترده شده‌اند.

اقلیم

سنگاپور در منطقهٔ موسمی استوایی آسیای جنوب‌شرقی قرار دارد و اقلیم آن با دماهای نسبتاً یکنواخت و بارش تقریباً ثابت در سراسر سال شناخته می‌شود. میانگین دمای ماهانه از حدود ۲۷ درجهٔ سانتی‌گراد در ژوئن تا ۲۵ درجهٔ سانتی‌گراد در ژانویه تغییر می‌کند. دامنهٔ تغییرات روزانه حدود ۷ درجهٔ سانتی‌گراد است. موقعیت دریایی و رطوبت همیشگی، از افزایش شدید دما جلوگیری می‌کند؛ بالاترین دمای ثبت‌شده تنها ۳۶ درجهٔ سانتی‌گراد بوده است.

فصل‌ها با میزان بارش مشخص می‌شوند و این موضوع نیز با حرکت توده‌های هوای موسمی تعیین می‌شود. مرطوب‌ترین و پربادترین دوره، فصل موسمی شمال‌شرقی (نوامبر تا مارس) است؛ بارش در دسامبر به بیش از ۲۵۰ میلی‌متر در ماه می‌رسد. دورهٔ کم‌بارش و کم‌باد، موسمی جنوب‌غربی (مه تا سپتامبر) است؛ بارش در ژوئیه به کمتر از ۱۸۰ میلی‌متر در ماه کاهش می‌یابد. آوریل و اکتبر دوره‌های بین‌موسمی هستند و با هوای کم‌تحرک و بارش‌های شدید عصرگاهی و رعدوبرق همراه‌اند.

میانگین بارش سالانهٔ سنگاپور حدود ۲۴۰۰ میلی‌متر است و در هر روز سال، جایی از جزیره باران می‌بارد.

گیاهان و جانوران

بخش کمی از پوشش گیاهی و حیات جانوری اولیه باقی مانده است؛ تنها چند هزار هکتار از جنگل همیشه‌سبز بارانی در اطراف مناطق آبگیر حفظ شده است. مقداری از پوشش مَنگروی در منطقهٔ کرانجی در شمال‌غرب باقی مانده، اما در سایر نقاط، بوته‌زار و علف لالانگ (کوگون) رایج است. گیاهان زینتی بسیاری از نقاط مختلف جهان به این جزیره وارد شده است.